Gedichten van Herman Gorter

Zooals de maaiers 's avonds huiswaarts gaan,verzadigd krachtig, in het hoog gezagdes avonds met in 't oog vierkant de dagvan licht, waardoor zij zwaaiend zijn gegaan.Zoo ga ik ook, terwijl de groote maankogelend voortgaat langs de stroeven dagder nacht die 'k even koperhel òpzag,mijn armen en mijn hoofd zijn welberaan.Dit heb ik zóo en dit ook zóo gedaan,mijn beenen gaan nog rustig door het werk,mijn borst dringt voor, mijn oogen zien naar 't rusten.De slaap heeft breed zijn dommelende kusten,daar zal ik als op steenenblauwe zerkslapen, de schouders moe van 't hangend gaan.

Ik wilde ik kon u iets geventot troost diep in uw leven,maar ik heb woorden alleen,namen, en dingen geen.

Zie je ik hou van je,ik vin je zoo lief en zoo licht —je oogen zijn zoo vol licht,ik hou van je, ik hou van je.En je neus en je mond en je haaren je oogen en je hals waarje kraagje zit en je oormet je haar er voor.Zie je ik wou graag zijnjou, maar het kan niet zijn,het licht is om je, je bentnu toch wat je eenmaal bent.O ja, ik hou van je,ik hou zoo vrees'lijk van je,ik wou het heelemaal zeggen —Maar ik kan het toch niet zeggen.

Gij zijt een bloem, een lichte roode bloemin donkre kamer 's nachts, een bloem, een bloem —vèr om der stede opschokkend gedoem,dicht om der stilte suiskokend gesoem —een lichte roode bloem, een witte bloem.Gij zijt mijn hart, mijn eenzaam levend hart,de daden van mijn lijf slaan rondom hard ,wreed klaterende stem veinst vreugd en smart, —bliksemt mijn lijf, maar binnen is 't al-zwart —eenzaam in mij leeft gij, mijn levend hart.Gij zijt zoo donker en toch vlak bij mij —een bloem voor oogen en een hart in mij —ik zoek te zeggen hoe 'k verlangen lij.

Een kind dat altijd verlangt,zoo als een groot bloemhart hangt,open, zoo geborenin het daggloren.