Troostende gedichten bij overlijden

Ik ben een blommeen bloeie voor uwe oogen,geweldig zonnelicht,dat, eeuwig onontaard,mij, nietig schepselken,in 't leven wilt gedoogenen, na dit leven, mijhet eeuwig leven spaart.Ik ben een blommeen doe des morgens open,des avonds toe mijn blad,om beurtelings, nadien,wanneer gij, zonne, zult,heropgestaan, mij nopen,te ontwaken nog eens ofmijn hoofd den slaap te biên.

Is 't mooglijk datgij, reken, die 'knu schrijve, langer levenen verder eensgeraken zultals die u heeft geschreven!Papier, gij leerteen lesse mij,die 't oorbaar is te weten:uw meester, alsge 'r gij nog zijt,zal lange al zijn vergeten!o! Hooger moetik rapen gaanom hope en troost te wervengeen sterven is 't,dat sterven heet:niet heel en zal ik sterven!

Daar blijft een zegen dien de zielNog maar aan levens einder ziet:Daar zweeft een dauw die nimmer viel,In 't avondlijk verschiet:Vóordat de hemel guldt en roodtRijst uit het klare kimmediepHet zeil van die nabije bootDie nimmer binnenliep:O vreê waarvan de heete dorstAl koeler laaft dan aardschen bron,Ik weet, gij daalt niet in mijn borstDan met de laatste zon.

Nu kunt gij veilig slapen gaan,Nu al de heemlen openstaan:Ziel, wier verlangen elken donkren wandIn ster aan ster doorzichtig brandt,En in de schoonheid van dit tijdlijk landAl minnen moet uw eeuwig lot,Daar uw verrukking uitziet totDen troon van God.

Och, wat miraaklen ons begeven,Voor 't ernstig zoekend hart — geen nood!Steeds blijven wondren meer verheven,Ontroerend, zinrijk, godlijk, groot;Ons prikklend naar omhoog te streven:Ziet, welk een wonder is het LevenEn wat mysterie is de Dood!

De jubelkroon,zoo frisch en schoonons om de kruin gewonden,heeft korts de dood,met felheid groot,gebroken en geschonden!Doch neen, ze'n kande kroone vande onsterflijkheid niet schenden,die ons te gaêrzal kroonen, waargeen blijdschap meer zal enden!

Als de Ziele luistertspreek 'et al een taal dat leeft,'t lijzigste gefluisterook en taal en teeken heeft:blâren van de boomenkouten met malkaar gezwind,baren in de stroomenklappen luide en welgezind,wind en wee en wolken,wegelen van Gods heiligen voet,talen en vertolken't diep gedoken Woord zoo zoet...als de Ziele luistert!

Het leven is een' krijgsbanier,door goede en kwade dagen,gescheurd, gevlekt, ontvallen schier,kloekmoedig voorwaards dragen.Men tuimelt wel, en wonden krijgtmen dikwijls, dichte en diepe...‘t en vlucht geen weerbaar man, die wijgt,of hem de dood beliepe!Het leven is... geen vrede alhier,geen wapenstilstand vragen:het leven is de Kruisbaniertot in Gods handen dragen!

Verleent me Gij uw' hulpe, o Heer,in 't werken dóór dit leven,op U gesteund, ne wicht te meer,hoe 't storme, en zal ik beven.Ze 'n kunnen, die mij tegenstaan,maar schelden toch, en schermen;'k zie schimpend, ik, hun' ruwheid aan,gerust in uw ontfermen.« Dat God bewaart is wel bewaard, »zoo leerdet Gij mij spreken,o Heere; en, of Ge in slape waart,mijn schipke 'n zal niet breken.Zegt: « Stille! » en, zoo 't, weleer, dit woord,hiet wind en weder zwijgen,zoo zal 't mij, hebbe ik U aan boord,doen 's Hemels haven krijgen.

God heeft u zwaar beproefd! – Ik weetEén troostgrond maar: dat Hij het deed.

Op den bodem van het leven,In de diepte van het hartRust de WeemoedEn de Smart;Maar de Hope rijst er neven,In 't geslingerd menschenhart.Tusschen weemoed, strijd en hopeVliedt het leven snel voorbij:Waakzaam, werkzaamWachten wijDat het Raadsel zich ontknoope,Wat ons korte leven zij.

Een stille, groote deugd, die de englen u benijden,De vrucht van ’t rijk geloof, een sieraad van den geest;Een reine lelie in de doornenkroon van ’t lijden;’t Geheimnisvolle kruid, dat iedre wond geneest!Een stille psalm der ziel, beproefd..... en trouw bevonden;’t Welluidendste gebed in ’t zalig Vaderhuis;Als Magdalena’s liefde, een losprijs veler zonden;Een glans om ’t Kristlijk hoofd, als blonk om Jezus kruis.

Ik wilde ik kon u iets geventot troost diep in uw leven,maar ik heb woorden alleen,namen, en dingen geen.

'k Worde elken dag geboren enik sterve op elken dag;de zonne gaat, en 't leven, mij,in vier-en-twintig stonden,van 't oosten naar het westen, eneen wonderlijk verdraghoudt alles, dat er in mij isen buiten mij, gebonden.

Lach en tranen worden zeldenAan de heemlen onzer oogen,Als naast zuivre glansdoorweldeMaan de ster vergeet te schijnen,Als aan blauw doorzonde bogenGulden nevelen verdwijnen.Dieper lachen, zachter weenenRuischen door den klaren nacht;Oogen op hun stille wacht,Al de heemlen om ons henenLuisteren verrukt naar éene:Hoe ziel weent en lacht.

Voorbij is, eer het woord voluitmijn tonge ontsnapt, het veêrgefluitdes vogels, die is verre en wijdvan hier, bijkans in géénen tijd.Voorbij, zoo vaart het stoom getuigzijn vechtend vier- en vonkgespuigde schenen langs, éen stonde, en isverdwenen in de duisternis.Voorbij zoo loopt een schaduw langsde stappen meê mijns wandelgangs,dóór 't onafmeetbaar veld, dat ikontgroenen zie van stik tot stik.Voorbij, zoo valt een striepken licht,een valsterre, over 't aangezichtdes hemels, en 'k en zie daarvangeen speur, eer zesse ik tellen kan.Voorbij o God, u uitgespaard,gaat 't al voorbij en tendenwaard,gaat al dat is of was voorbij:Gij zijt alleene en blijft God, Gij!

Nimmer zal de ziel vergetenSchoone wereld waar zij leerdeWat gemis niet had gewetenDat zij de eeuwen lang begeerde:O te lachten, o te weenen,Zich in lach en tranen geven,Tot te lachen of te weenenWordt der lichte ziel om 't even:O te weenen, o te lachenTot de neevlen zijn doorschenen,En haar weenen wordt als lachen,En haar lachen is als weenen:Land van lachen en van schreienTot de stille dood haar strekte,Waar haar smart en haar verblijenAl de zuivere echo's wekte,Nimmer zal de ziel vergetenSchoone wereld waar zij leerdeWat zij zelf niet had gewetenDat zij de eeuwen lang begeerde.

Mijn hert is als een blomgewas,dat, opengaande of toegeloken,de stralen van de zonne vangt,of kwijnt en pijnt en hangt gebroken!Mijn hert gelijkt het jeugdig groen,dat asemt in den dauw des morgens;maar zwakt, des avonds, moe geleefd,vol stof, vol weemoeds en vol zorgens!

Toen, zachtkens, ook voor mij, klonk door de stille drevenDie toon, waarbij het oog verwachtend opwaart ziet,Die englen-zegegroet, dat woord van eeuwig leven:„Vriend, die gij zoekt, die is hier niet!”