Gedichten van Willem Bilderdijk

Wees dan welkom! leef te vreden,En stap eens met mannentredenDoor dat ruw en hobblig pad,Dat wy menschen leven noemen,Rijk aan dorens, schaarsch aan bloemen,’t Geen ik reeds ten einde trad.Mooglijk, en ik wil het hopen,Vindt ge ’t zoeter door te loopenDan het my gevallen is.’k Moest het onder zware buien,Bukkend, kreupel, overkruien;Gy, doorspring het, blij en frisch!

Welkom dan, gelukkig spruitjen,Welkom op dit dobbrend rond!Groei en groen als ’t LentekruidtjenIn den pas ontsloten’ grond!Weps en rups ontzie uw bladeren, wind noch onweêr schudde uw’ steel!En uw zoet en geurig bloeienVall’ geen schroeienVan te heet een zon ten deel!

Lief kleintjen, slaap, en smaak die sluimringsweelde,Die moeders oog sints lang niet overspreidt.Zy waakt om u; en, wat haar ’t hart ooit streelde,Dit waken heeft een teedrer zaligheid.Zy waakt om u, — om in de vreugd te badenVan u te zien, te zorgen voor uw rust.Hoe zou ze ’t oog in u te zien, verzaden?Hoe ’t zwelgend hart verzaden in die lust?

Haar oog, haar ziel, hangt drijvende aan zijn lippen;Zijn stemgeluid is enkle tooverzang:En mocht die ziel met hem te samenglippen,Geen pijn, geen leed, viel ’t teedre hart te bang.ô Zalig dan, als welgestemde zielenZich dus verstaan! o Zalig dan het licht!De Huwlijkskar op diamanten wielenSpreidt al zijn glans voor haar verrukt gezicht.Gelukkige, zie daar den zegewagenVan reine Min! treed op als teedre Bruid!Een tortelpaar, in dat gareel geslagen,Ontvoert u de aard, en alle smart heeft uit.

Van wandel, van geweten rein,Van leden gaaf, gezond van brein,Met matigheid en vlijt gezegend,Voor dien is ’t dat het rozen regent!Diens grijsheid boet geen dolle vreugdVan de uitgelatenheid der jeugd;En geen herinn’ring aan ’t voorledenWreekt reeds vergeten spoorloosheden.Dien is de toekomst die hem wacht,Een uitzicht dat hem tegenlacht,En kracht geeft om de last der dagenMet kalmen moed en lust te dragen.

Gy, Grijzaart die, na langgerekte dagenTe rug ziet op op afgelegden tocht,Wat zegt uw hart van de uitgestane plagen?Van bloem of vrucht, die u verkwikken mocht?Gevoelt ge nog, als toen ge in dartle sprongenDen weg vergat, en afgedwaalde uit het spoor?Of koelde u ’t bloed verdikt in hart en longen,En ziet ge u-zelf met meer bedaardheid door?

Wat ’s die Winteravond lang!Och wat valt het leven bang,Als men niet kan lanterfanten,Boekzaals lezen of kouranten,Wisk noch lamberlotten kent,En met Tijdschrift, Recensent,Let- of Las-ter-oefeningen,De eenzame uren moet verdringen!Wat verlang ik naar gesprek;Ja, als was ’t ook van een gek!