Liefdesgedichten

Ik wilde ik kon u iets geventot troost diep in uw leven,maar ik heb woorden alleen,namen, en dingen geen.

„Mijn lief, mijn lief, mijn lief.” Zoo sprak mijn lief mij toe,Terwijl mijn lippen op haar lieve lipjes weidden.De woordjes alle zes, wel klaar en wel bescheiden,Vloeiden mijn ooren in en roerden, 'k weet niet hoe.Al mijn gedachten om; die, 't malen nimmer moê,Het oor mistrouwden en de woordjes wederleiden.Dies ik mijn Vrouwe bad mij klaarder te verbreidenHaar onverwachte reên. En zij herhaalde 't doe.O rijkdom van mijn hart, dat overliep van vreugden!Bedoven viel mijn ziel in haar vol hart van deugden,Maar — toen de morgenstar nam voor den dag haar wijk,Is, met de klare zon, de waarheid droef verrezen.Hemelsche goôn, hoe komt de schijn zoo na aan 't wezen?Het leven droom, en droom het leven zoo gelijk?

In de bladen van een roosjeVindt gij, o mijn zoetste Troostje,Kleene gift. Waar' zij zoo grootAls de gunst, te kleen een doosjeWaar' de gansche wereldkloot.

'k Heb menig menig uur bij ugesleten en genoten,en nooit en heeft een uur met ume een enklen stond verdroten.

Zie je ik hou van je,ik vin je zoo lief en zoo licht —je oogen zijn zoo vol licht,ik hou van je, ik hou van je.En je neus en je mond en je haaren je oogen en je hals waarje kraagje zit en je oormet je haar er voor.Zie je ik wou graag zijnjou, maar het kan niet zijn,het licht is om je, je bentnu toch wat je eenmaal bent.O ja, ik hou van je,ik hou zoo vrees'lijk van je,ik wou het heelemaal zeggen —Maar ik kan het toch niet zeggen.

Gij zijt een bloem, een lichte roode bloemin donkre kamer 's nachts, een bloem, een bloem —vèr om der stede opschokkend gedoem,dicht om der stilte suiskokend gesoem —een lichte roode bloem, een witte bloem.Gij zijt mijn hart, mijn eenzaam levend hart,de daden van mijn lijf slaan rondom hard ,wreed klaterende stem veinst vreugd en smart, —bliksemt mijn lijf, maar binnen is 't al-zwart —eenzaam in mij leeft gij, mijn levend hart.Gij zijt zoo donker en toch vlak bij mij —een bloem voor oogen en een hart in mij —ik zoek te zeggen hoe 'k verlangen lij.

Wij die onze eenzaamheidDroegen als goden,Wij kunnen minnenEindeloos...Zie welk een huis onsVerlangen gebouwd heeft:Landen en zeeënPlaveien zijn vloeren,Zonlicht en maanschijnZoldren de kameren,Achter de sterrenWijken de tinnen —Wij kunnen minnenEindeloos...

Roode lippen, blanke ledenWijken uit hun eng omhelzenNaar de koele heldre grenzenWaar zich oog en oog ontmoetenIn der ziele kus.Als de diepe blauwe heemlenDuren over zee en landen,Duren over dood en leven, -Over liefdes dood en levenDuurt der zielen kus.Toch, ons zielen konden nimmerTot elkaêr in oogen reiken,Konden niet uw warme lippenMijne warme lippen kussen,Hadden niet mijn roode lippenUwen rooden mond gekust.

Zingen, lief, is zich belijdenIn de naakte heimlijkheidWaar de goden zelf in schrijdenDoor de godenlooze tijdenEnkel kenbaar den gewijdenAls hun hand den zegen breidt, —Zingen, lief, is zich belijdenIn zoo naakte heimlijkheid!

Dit is geluk:Dit is de vreugd die langer duurtDan de' eigen dag, dan overnacht;De vreugd die groeit in droomen onbedachtEn, vóor de zon den witten morgen vuurt,Om roereloozen slaper wachtIn al der aardedingen donkre pracht;Dit is de vreugd die zich niet meer bezint:O onverwonderd wonder, heilge machtVan 't dagelijks herboren kindDat vreugde om vreugde alleen bemintEn de aard tot in den hemel lacht;Dit is de vreugd die duren kan en duurt: —Dit is geluk.

Zienlijk wordt de wereld bleek,Welhaast zal het nachten —'k Weet, de woorden die ik spreek,Zijn mijn liefs gedachte:Godlijk is ons zuiver staanBoven 't lage duister —Godlijker is ondergaanIn vermeerden luister.

Als ik, van uw effen voorhoofd,De verwarde lokken strijk,En, mijn handen aan uw slapen,U in de oolijke oogen kijk....Voelt ge dan, mijn blonde meisje,Dat ik ziels-gelukkig ben,Schoon ik niet, met radde lippen,Al mijn zaligheid beken?Zouden duizend woorden kunnenZeggen, wat ik tot u zeg,Als ik op die volle lokkenZegenend de handen leg?Arme taal, die uit moet spreken,Hoe gij innig mij bemint,Als ge, ’t kopjen aan mijn schouder,Schreit als een gelukkig kind!

Mijn lieve vriend, gij zijt verliefd,Gij voelt een nieuwe smarte;’t Wordt in uw hersens duistre nacht,De dag rijst in uw harte!Mijn lieve vriend, gij zijt verliefd,Wat jok–, wat wrok–, wat mok–je?Reeds slaan de vlammen van uw hartDoor uw nieuwmodisch rokje!

Die ik het meest heb liefgehad, –’t Was niet de slanke bruid, met wie ik in ’t zoeter levenMocht dwalen op het duin en droomen in de dreven,Wier hand mij leidde op ’t rozenpad;’t Was niet de jonge en teedere vrouw,Die, goede genius, mijn hart, mijn huis bewaakte,Die mij het leven, ach, zoo licht en lieflijk maakte,Met al den rijkdom harer trouw!„Zoo was ’t de moeder van uw kroost,Die u, gelukkige, voor ’t offer veler smarte,Deed smaken, onvermengd, het reinst geluk van ’t harte,Des levens liefelijksten troost?”Neen! – die ik ’t meest heb liefgehad,Dat was mijn kranke; ’t was de moede, de uitgeteerde,Van wie ik leven beide en hopend sterven leerde,Toen ’k weenend aan haar sponde zat.

Zachte, frissche lentestralen,Liefdegeur en liefdegloedStroomen door dees rijke dalen,Stroomen in mijn blij gemoed.

Haar oog, haar ziel, hangt drijvende aan zijn lippen;Zijn stemgeluid is enkle tooverzang:En mocht die ziel met hem te samenglippen,Geen pijn, geen leed, viel ’t teedre hart te bang.ô Zalig dan, als welgestemde zielenZich dus verstaan! o Zalig dan het licht!De Huwlijkskar op diamanten wielenSpreidt al zijn glans voor haar verrukt gezicht.Gelukkige, zie daar den zegewagenVan reine Min! treed op als teedre Bruid!Een tortelpaar, in dat gareel geslagen,Ontvoert u de aard, en alle smart heeft uit.